O, „Bogowie”! trudno mi jest się rozentuzjazmować. Choć (z wielu powodów) bardzo chcę!
To jest chyba kwestia wieku: im więcej oglądam filmów, im więcej składuję w głowie informacji i (ewentualnych) emocji – tym trudniej mi się o filmach pisze. Trafiam na nieskończone powielania, na cieniutkie i grubiutkie manipulacje, i gdy już coś łyknę filmowego (bez zapijania) – to bywam po prostu zmęczona.
Ten film nie należy do gatunków obrazów do łyknięcia, ani nie męczy, a jednak…. trudno mi jest się rozentuzjazmować. Choć (z wielu powodów) bardzo chcę!
To nie jest tak dobry film jak o nim mówią.
To jest jednak ważny film.
Ważny i przywołujący ducha walki, powiew śmierci, realia PRL-u, do tego stawia kilka pytań natury moralnej i medycznej, i pomimo kilku banalnych scen i skojarzeń – próbuje na te pytania szczerze odpowiedzieć.
Tak, owszem, można poczuć zapach szpitala lat 80-tych, dotykamy klimatu urzędowych możności i nie możności, no i główny bohater – Zbigniew Religa został dobrze zagrany przez Tomasza Kota ( jego medyczny team też oddany został ze swadą)
Ale
jednak film lepiej będzie się oglądało w TV niż w kinie. Widzowi kinowemu trudno się wciągnąć w akcję, mimo tego, że wszystko zostało rozpisane, zagrane, pokazane bardzo solidnie, mimo tematu, który jest fascynujący – akcja mnie nie wciągnęła, nie przejęłam się tak, żeby po seansie jeszcze o filmie pomyśleć, żeby to zmieniło mój punkt widzenia, albo przywołało temat do pomyślenia w wolnej chwili.
Wyciąganie serca z ciała to sztuka tysiąca decyzji i wielkiej odwagi, także osobistej i zawodowej i prawdę powiedziawszy o operacjach myślałam przeważnie z pozycji (pasywnego) pacjenta, ale „Bogowie” jako opowieść o walce o postęp w medycynie, o ambicjach, o geniuszu i szaleństwie Zbigniewa Religi – mojego serca nie zdobył.
Ot co.
Nie mniej – polecam – to porządne polskie kino.
Miłka Malzahn


